Arayış Şiiri - Visal

Takvimler çoğalırken eksiliyor insan,
Herkes bir yerlere koşuyor ama yok istikâmet falan.
Her sabah aynı durak, aynı yüzler, aynı telaş,
Ömür dedikleri şey biraz beklemek, biraz savaş.

Vakit geçiyor, hep bi' vakti beklemekle,
Kime sorsan "iyiyim", yüzünde var bi' maske.
Kimi para için susmuş, kimi şöhrete esir,
Ruhu açken insanın cebi doysa ne değişir?

Ben mi yaşıyorum, günler mi beni?
Aynalarda arıyorum eski hâlimi..

Herkes kesiyor bi' poz, herkeste bi' rol,
Gerçeğin peşindeyim, her yer dekor.
Aynı repliklerle dönüp duruyo bu yol...

Dönüp duruyo...
Bu yol...

Ne garip...

Yaşamak denilen şey nefes almaksa eğer,
Neden milyonlarca insan mezar sessizliğinde gezer?
Ben bu düzenin neresinde kaybettim kendimi,
Yoksa başından beri bana ait değil mi kimliğim?

Ne tuhaf...

Bi' yanım uçurum, bi' yanım Araf,
Yolumu soruyorum gölgeme her sabah.
Bi' ses var içimde ama yankılı Hicaz,
İçimde yangın var ama bedenim ayaz.

Dünle yarın arasında sıkışmış gibiyim,
Yaşıyor muyum gerçekten, yoksa seyirci miyim?
Takvimler ilerliyorsa ben neden gerideyim?
Bi' ileri, iki geri; ben neyin peşindeyim?

Hakikati arıyorum, kelimeler metafor,
Kendime giden yollar neden bu kadar zor?
Döndükçe dibe çeker, bu hayat bir anafor,
Perdeyi kaldırınca gördüm; dünya koca dekor.

Ben mi yaşıyorum, günler mi beni?
Aynalarda arıyorum eski hâlimi..

Herkes kesiyor bi' poz, herkeste bi' rol,
Gerçeğin peşindeyim, her yer dekor.
Aynı repliklerle dönüp duruyo bu yol...

Dönüp duruyo...

Bu yol...