Araftaki Gölge Şiiri - Fatma Soylu

Varlığın yükünü sırtına sarmış
‎Yolu kendinden geçen yolcu benim.
‎Kendi yangınına su diye koşmuş
‎Yanan ben, yakan ben, sönen benim.
‎Bir uçurumun kenarında duran
‎Düşmemek için kendine tutunan
‎Fırtınada liman, limanda tufan
‎Yıkan ben, yapılan ben, çöken benim.
‎Güneşe bakıp karanlığı öven
‎Kendi sesinden ürküp diz çöken
‎Sevda diye zehri bağrına çeken
‎Kadeh ben, şarap ben, saki benim
‎Kapılar kapalı, anahtar kayıp
‎Ömür dediğin diz boyu ayıp
‎Günleri bir bir hüzne sayıp
‎Giden ben, kalan ben, dönen benim
‎Aynada yabancı bir yüze bakan
‎Kendi damarından dışarı akan
‎Korkuyu bir zırh gibi takan
‎Cesur ben, ürkek ben, kaçan benim
‎Toprak kabul etmez, gökyüzü dar
‎İçimde dinmeyen bir vaveyla var
‎Hem boranım ben hem ilkbahar
‎Eken ben, biçen ben, solan benim.
‎İp inceldiği yerden kopmaz bilirim
‎Ben her gece kendi üstüme devrilirim.
‎Sorsalar "kimsin?" susar beklerim
‎Soru ben, cevap ben, sessizlik benim...