Arafamsı Şiiri - Jekpot Senkaybettin

Durgunum bu aralar,
biraz arabesk,
üstümde bir sarhoşun dalgınlığı
— ne yere düşüyorum
ne de ayakta sayılıyorum.

Yüreğimde bir deprem edası,
fay hatlarım sessiz,
ama her an yıkılacak şehir gibiyim.
Üstümde bir volkan patlaması hissi,
lavlarım içime akıyor,
dışım suskun, içim kıyamet.

Yorgun bir mülteci gibiyim kendime,
kaçtığım yer yine kalbim.
Sonbahar gibiyim,
ne kadar duygu varsa
teker teker dökülüyor üstümden,
sararan yapraklar gibi
adını unuttuğum anılara.

Yaşadıklarımı unutup
Alzheimer olma isteği var içimde,
bazı hatıralar fazla diri,
fazla kanıyor.
Uyuyup uyanmama arzusu
değil bu,
sadece biraz durmak,
biraz dünya kapansın istiyorum.

Bir yerde patlayacağım belli,
ama bilmiyorum;
cehennemim
sizi mi yutar
beni mi…

Yine de
cennetimsi boncuklar dağıtıyorum etrafa,
sabahın güneşi gibi,
kırık dökük ama sıcak.
Yeniden doğmuş gibiyim bazı anlar,
sorsan ölmüş gibi…

Ben tam olarak
ikisinin arasındayım.