Annemin Şiiri - Hazan Gülü Fatoş

ANNEMİN
Alnının ak teriyle, koyardı her lokmayı,
Hiç bilmezdi kırmayı, sevmezdi kalp yıkmayı,
Bize miras bıraktı, dik durup hoş bakmayı,
Sabrı koca bir dağı, delerdi hep annemin,

Yıllar yorgun düşürdü, büküldü artık beli,
Yine de eksilmedi bağındaki ak gülü,
Dua için kalkınca, bize mübarek eli,
Huzuru tüm haneye, dolardı hep annemin,

Gözlerinde saklıydı, bitmeyen eraseti,
Sessizce öğretirdi, bize asıl izzeti,
Bir çınar gölgesiydi, evimizin lezzeti,
Gölgesi bütün dertten, korurdu hep annemin,

Yükü ağır olsa da, bir of bile demedi,
Kimsenin rızkına bir kez bile el sürmedi,
Gönlü öyle zengin ki dünya gözü eğmedi,
Tokluğu şükrü ile, artardı hep annemin,

Zemheride baharı, müjdelerdi gülüşü,
Haktan yana olurdu her adımı, her işi,
Sanki derya misali, bitmezdi hiç deyişi,
Sözü bütün yarayı, sarardı hep annemin,

Ak düşmüş saçlarında her telin bir anı var,
Alnındaki çizgiler, sanki birer kehribar,
Bilirim ki ardında, koca bir çile yatar,
Yüreği merhametle, atardı hep annemin,
Hazan Gülü Fatoş...27.01. 2025...