Anneme Acılarıml Şiiri - Levent Urun

İşte sende gittin,
gittin acılarla bilinmeze.
Uğratılarak zulümlere,
yaşamın gölge kısmında,
kaybolarak gittin.

Anne,
ben yine umudun peşindeyim,
ama acılar da benim peşimde hep.

Çekerken zulümleri insanlık,
mutluluğu yakıştıramıyorum kendime.

Ekmekler
kan,haram kokuyor.

Zalimler
sahtelik,kahpelik saçıyor.

Doğmak kolay ama,
asıl yaşamakmış olay.

Yüreğimde duyardım hep
sessiz isyanlarını.

Yüzün gülmedi,
biliyorum güldüremedim,
kendimi de.

Ölmek için yaşıyorum anne,
acı çekmek için varım sanki.

Sevinsem öldüğüne
kızar mısın anne,
her gün ölmektense,
tükendiğini görmektense.

Artık geceler sırdaşım,
beni saran annem oldu geceler.

Sevdalarımı yüreğimden çıkarmaya çalışıyorlar anne.

Umudumu dahi umutsuz bıraktılar,
yasaklandı düşlerim bile.

İşte gidiyorum ben de,
gülmeyen yüzümle,
yüreğimin sancılarıyla,
isyanlarımla gidiyorum meçhule.