Anneme Şiiri - Salih Enes Bektaş

Arkamda duracak,gerçekten beni anlayacak,
Seni tanıyorum diyip gerçekten tanıyan
Birini aradım bulamadım.
Ararken çiçek gibi soldum.
İstediğim suyumu tek başıma doldurdum.
Birini bulamamanın yanında kimsenin olmadığını
Bilerek yaşadım,alıştım.

Sen anneciğim beni anlamıyorsun.
Beni sürekli eleştirip azarlıyorsun.
Haklısın anneciğim anne olduğun için haklısın
Sana hesap sormaya hakkım yok.
Her ne yaparsan yap

Ama merak ediyorum sadece
Elimden geleni yaptım
Çevremdekilere,yaşıma göre her zaman
Olgun bir insan oldum.

Yaşadığımı bilmediğiniz olaylar anlatmadığım şeyler beni içten büyüten şeylerdi.
Bunlarla hep tek başıma savaştım.
Belki erkeklikten
Belki sizi üzmemek için sizi sevdiğimden.

Böyle süre geçti şimdiye dek o yüzdendir
Yalnızlığı kalabalığa yeğlemem.
O yüzdendir sorunlarıma tek başıma yüzleşmem.
Maddi bir sıkıntı çektiğimizde fedakarlık yapmayı
Ebeveyine özel sanırdım.

Param olmadığında var demeyi
Açken tokum demeyi
Nasırlarımı saklamayı
Çok iyi öğrendim anne.

Hırslı bir insandım.
Sürekli aralıklı aralıksız çabaladım.
İşin sonunun kendi sonumun
Ne olacağını düşünmeden
Bilmeden bilmek istemeden
Sadece yapılması gerekeni yapıp
Köşeye çekildim.

Ve sırasını,sıramı bekledim.
Ama yetmedi ne yaparsam yapayım
Beni kimse sevmedi,anlamadı..

Benden sürekli somut sonuç odaklı bir gelişme Bekledin anne
Bense sana meselenin bu olmadığını defalarca anlattım.
Belki de bunu yaparken hep benim iyiliğimi
Benim daha iyi olmamı istedin.
Ama üslubun yanlıştı.

Asıl olay süreçti süreçte savaş vermek,ter
Dökmek,sürecin kendisini sevebilmekti.
Sen hep sonuca odaklandın.
Sende haklıydın ve hep haklısın anneciğim
Özür dilerim her şey için.