Annem Seni Çok Özledim Şiiri - Hamit Atay

Annem…
Seni çok özledim.

Bu özlem,
öyle sıradan bir hasret değil;
bir çınarın gölgesini kaybetmek gibi,
bir evin kapısını çalıp
sesini duyamamak gibi.

Seni çok özledim annem,
mutfağından taşan ekmek kokusunu,
çay bardağının kenarındaki buğuyu,
“Üşütürsün” diye arkamdan seslenişini…
Dünyanın en güzel nasihatini,
en sade cümleyle söyleyişini.

Ben büyüdüm anne,
saçlarıma aklar düştü,
omuzlarıma yıllar…
Ama içimde hâlâ
senin dizine baş koyan o çocuk var.
Bir elin saçımda gezsin diye
geceye bakıp susan…

Annem,
seni çok özledim.

Yorulduğumda arayacak bir ses bulamıyorum.
İçim daraldığında
“Geçer oğlum” diyen bir nefes yok artık.
Dünya kalabalık anne,
ama sensiz çok ıssız.

Bazen bir sokaktan geçiyorum,
bir başörtüsü ilişiyor gözüme,
kalbim bir an duruyor.
“Annem…” diyorum içimden,
sonra anlıyorum
hiçbir yüz sen değil.

Dualarımda adın var anne,
her secdede, her gözyaşında.
Sana yetişmeyen sarılışlarımı
gökyüzüne bırakıyorum.
Belki rüzgâr taşır sana,
belki yıldızlar anlatır
nasıl özlediğimi.

Sen giderken
bir yanımı da götürdün anne.
Ben o günden beri
yarım yaşıyorum biraz.
Gülüyorum bazen,
ama içimde hep bir eksik hece var.

Annem…
Seni çok özledim.

Eğer bir gün rüyama gelirsen,
ne olur erken uyanmayayım.
Biraz daha otur dizimin dibinde,
biraz daha bak yüzüme.
Bir kez daha
“Ben buradayım” de.

Ben hâlâ buradayım anne,
senin öğrettiğin gibi dimdik,
senin sabrınla ayakta.
Ama bil ki,
hangi yaşa gelirsem geleyim
içimdeki çocuk
hep seni arayacak.

Seni çok özledim annem…
Özlemim
adın kadar kutsal,
kalbim kadar derin,
ve ömrüm kadar uzun.
Hamit Atay