Annem Benim Şiiri - İsmail Coşkun

Annem, canından can olup geldim, Dünya’ ya
Cennet kokusu aldım senin kucağında,
En büyük nimet ile besleyip doyurduğunda
Bir buse, bir koku ile mutluluğun, her şeyim benim.

Annem, emekleyip, düşe, kalka büyürken
İlk dayanağım olarak yürümeyi öğretirken
Yarım yamalak konuşmalarımla eğlenirken,
Çocukluğumda oldun, Öğretmenim benim.

Annem, Okula ilk başladığımda benim yanımda,
Sanki sende, hevesle ilk defa başlamıştın okula,
Büyüyüp adam olacak diyerek benim çocuğumda
Sevincime ortak olan, okul arkadaşım benim.

Annem, hani Babam üç, beş ayda bir eve geldiğinde
Bir gün, belki birkaç gün görüp, neşelendiğimizde
Vakti gelip babam işi nedeniyle yine gittiğinde,
Analıkla birlikte zor olanı başarıp, Babamdın benim,

Annem, gençlikti üzmüş olabilirim, yalana gerek yok.
Deli dolu akardı kanım, gecem gündüzüm yok.
Başıma bir iş gelecekmiş diye, geceleri uykun yok,
Hayalimle avunarak, gizli koruyucumdun benim.

Annem, her evlat gibi, Vatan borcu zamanımda,
Annem sıcaklığını hissettiğim, asker ocağında,
Annem için, tezkeremi sağ salim aldığımda
Hediyemdir sana Vatanımdan, komutanım benim.

Annem, yine telaşlısın, işimi aşımı elime aldığımda
Hani habersiz gizli gizli genç kızlara talip olduğunda,
Oğluma kız arıyorum, nasipse evi barkı olacakta
Senden başka yârim’ mi var, en büyük sevdam benim.

Annem, gözlerinde insanlığın sevgi ve şefkati,
Yüzünde yılların yorgunluğunun eseri,
Konuşmanda iyilik, doğruluk ve koruma isteği,
Namus abidesi, Şeref bekçisi, mabedim benim.

Annem, evlat olarak seni belki mutlu edemedim,
Sevgine, merhametine belki layık olamadım,
Üzüntüne, sevincine ve kederine ortak olamadım,
Sen, Anasın affet bile diyemedim, Dünyamsın benim.

Annem seni anlatmak, seni okumak, seni yaşamak için,
Annem seni dünyada, seni ahirette, seni hayatım için,
Annem seni bırakmayacağım, seninle yok olmak için,
Annem hakkını helal et, cennette seninle olmam için,
Canım annem, Annem benim, Annem benim.

06.04.2007 Ankara