Annem Annem Şiiri - Hamit Atay

ANNEM ANNEM

Annem…
Adını anınca bile bir serinlik iner içime,
Bir ninni dolaşır odalarda,
Kokun çöker yorgun omuzlarıma.
Dünya ne kadar gürültülü olursa olsun,
Senin sesin gelince susar içimdeki fırtına.
Annem annem…
Kimlere anlatayım senden kalan boşluğu?
Kim bilir yılların çizgisine sakladığın yorgunluğu,
Geceleri uyumayıp bana dua edişini,
Ben susunca gözlerime bakıp
“Yine içine attın biliyorum” deyişini…
Ben büyüdüm sanırdım,
Oysa sen yanımdayken çocuktum hâlâ.
Bir dokunuşunda çözülürdü tüm düğümler,
Bir “oğlum/kızım” deyişinde
Toplanırdı dünyamın dağılan parçaları.
Annem…
Her şey tükendi, herkes gitti, yollar daraldı,
Ama senin bir gülüşün kalbimde hâlâ ışık.
Yapraklar döküldü, senin duaların dökülmedi.
Ben düşerken, sen dizlerinle ayağa kaldırdın beni.
Annem annem…
Şimdi uzaklarda mısın, yanımda mısın bilmem,
Ama içimde bir yer var, kimseye açmadığım…
Orada hâlâ saçlarımı okşayan sıcak bir el,
Dizime başımı koyduğum eski bir akşam,
Ve hiç kimseye söyleyemediğim bir cümle var:
“Ben sensiz büyüyemedim anne…”
Gittiğim her yola senin adını yazıyorum,
Her duamda önce seni anıyorum.
İyi ki doğdun, iyi ki vardın,
Benim sığınağım, benim en temiz yanım…
Annem annem…
Varsan huzur, yoksan yarımım ben.
Hamit Atay