Annem Şiiri - Cüneyt Banan

Daha dün doğmuş çocuk gibiyim ben…
Hatırladın mı annem.
O sancılı gecenin… o uzun ve meşakkatli gecende “hatıram” dediğinim.
Geceleri ağlayışlarım, gündüzleri ise haykırışlarım ayağa kaldırdı seni.
Can olup can kattın bu hamur bedene, duygu selim oldun ve aktın gözpınarlarımdan aşağı.

Daha dün 5 yaşındaydım…
Ve bana sen öğrettin “baba” demeyi, “annem” demeyi…
Beni sen tutup kollarımdan yürüttün zorluklara karşı.
Ve sen öyle girdaplara kapılmadan peşin sıra koştun ardımca.
“Aman oğlum düşmesin” diye.
Ayağının altına kurban olayım.
Sen İbrahim ol; bense İsmail. Yatır beni kör bıçağın altına.
Sorgusuz sualsiz. Gık dersem…
İşte… İşte o zaman hakkını helal etme bana annem.
Dağlar, taşlar olsun şahidim.
O Kör bıçak olsun dilim.. Olsun da dile gelsin.

Ve dün yedi yaşındaydım.
Beni sen yazdın okula elime bir defter, bir kalem ve bir de kokulu silgi tutuşturarak.
Hani demiştin ya: “Oğlum ben annensem, öğretmen de yolundur. Sakın ola yolunu şaşırmayasın…”diye.
Annem ben o yolu çoktan yürüdüm, Şimdi ben “yol”um.
Yolda yürüyenlerin ayak tozuyum.
Sen merak buyurma gönlümün sultanı.
Sözün benim için emir… Emin ol annem.

Bir gün daha geçip gitti ve ben uykuya hasretim dizlerinde.
Ah o ninnilerin yok mu annem. Bülbül-ü şeydam sensin.
Ne yârin evhamı, ne de canın figanı seni unutturabilir bana.
Yüreğime gönderdiğim mektubumun son adresi sensin.
Hani derler ya “Kalem yazdı, mürekkep kurudu.” diye.
Sen benim alnıma çalınmış ikinci alınyazımsın.

Şimdilerde seni özlüyorum annem.
Seni. Ve sana ait her şeyi ama her şeyi çok özlüyorum annem.
Bulutum oldun gönlüme yağdın.
Ayazda yorganım oldun üstüme serildin.
Şimdi de ben senin toprağın olmak istiyorum.
Üstünü ben sadece ben örtmek istiyorum.
Yoksa nasıl ödenir bu hak; Ya Rab...!
Dilde sermaye, gönülde figan eylemişken