Annem Şiiri - Senem Günel

Yağmurun arkasından gelen bir fırtınaydım ben sana,
Sessiz bakışlarının altında yatan, hatalarıma bir susuştu.
Mutluluk bahçesinden kopardığım hüzünleri getirdim,
Omuzuna döktüm göz yaşlarımı...
Nerde başım sıkışsa, ne zaman elimden bir oyuncağım alınsa senin yanında alırdım ilk soluğu...
Sanki, sanki koyduğun yasakları kaldırtmak için yaşatmıştım beni,
Ne kadar olmazın varsa bende olurdu belki de, bende yaşardın hüzünlerin en büyüğünü...
Yüzündeki çizgiler anlatıyordu direnişini, savaşını, anlatıyordu beni dalından koparılmadan büyütme sevdasını...
Kolay mıydı zorlu bir fırtınada bir ağacın dalını kopartmadan büyütmek?
Ben başarabilir miydim acaba bir ciceğe her mevsim ayrı renkler vermeyi?
Ben, sen olabilir miydim?
Yaşayabilir miydim anlık mutlulukları?
Yaşatabilir miydim mutluluğun en güzellerini?
Sen olabilir miydim acaba?
Göz yaşlarım olurdu, üstüne seninkileri eklerdin,
Gülüşlerim olurdu, kahkahalarınla süslerdin,
Yalnızlıklarım vardı senin de yalnızlaştığın,
Sen olabilir miydi bir başkası?
Ben, ben olabilir miydim acaba sen olmasaydın?
Başarabilirler miydi senin yaptıklarını
Bana anne dedirtebilirler miydi ilk dilimden dökülen kelimelerde? ..