Annem Şiiri - Maziye Yıldırım

Bu son yolculuğum,şimdilik hoşçakal,
Geleceğim ama, söz.
Hiç beklemediğin bir anda,
Apansız duracağım karşında.
Büyük bir şok atlatıp,
Ahmet'im diyeceksin.
Sımsıkı saracağım seni.
Kenetlenecek kollarım, kollarına.
Ve annem hiç gitmeyeceğim,
Bir daha bu son yolculuklara...

Gördüklerimi sorma bana.
Dönünce bulduğum;
iki boncuk gözü,
Biblo burnu,
Fındık ağzı anlatayım sana.
Seni anlatayım sana, soranlara...

Annem,
Kitaplara yazsam sayfalarca adını,
İçimdeki hasretini dindiremem.
Yaş olmuş otuz beş,
Ne güzel söylemiş Cahit,
Yolun yarısı ya da bir bölü ikisi,
Ne dersen de yani...

Ben yollarda kalnım anne.
Talan olmuş meydan yerlerinde,
Annesini arayan bir savaş çocuğuyum.
Ben duygu denizinde yüzen,
Ancak duygularını bir tek sana anlatamayan,
Duygu yoksunuyum.
Sert duruşlarım ondandır.
Sanma ki sana...

Ellerim titriyor, üşüyorum anne.
Bir kazağım var ya,el örgüsü.
Senin tek hatıran,
Çok sevdiğin mavi ipten,
Hani üzerinde yelkenleri olan.
İşte o var şimdi sırtımda.
Bir o kaldı senin hatıran...

Bu son yolculuğum.
Döneceğim ama, söz.
Sen sıkı tutun hayata,
İlaçlarını yemekten sonra,
Üçe bölüp içeceksin unutma sakın.
Zora gelipte bölmeden içme...

Annem...
Yüreğim yanıyor, yüreğim
Ah bu son yolculuklar.
Ne sen ne de ben,
Beklemiyorduk böyle bir son.
Acılarda yaşanır, unutulur demiştin.
İşte bu olmadı annem.
Yaşanıyor ama unutulmadan.
Ateş düştüğü yeri,
Alev alev içerden yakıyor...

Yaş otuz beşi devretti.
Bir basamak daha aştım hayattan.
Bir adım daha yaklaştım sana.
Geleceğim annem, söz sana.
Son yolculuk bu...
Sana, yalnız sana döneceğim.
Hasretin bıçak gibi saplanıyor yüreğime.
Anlıyorum hergün biraz daha seni,
Sevenlerin sevdiklerini.
Özlüyorum,
Özlemlerin en yücesiyle seni...
Ve elbet kavuşacağım annem sana,
İşte o gün sessizce yaklaşmakta...