Annem. Şiiri - Fiore Di Cavallo

Evlerini dolaşıyorum anne,
Tencerelerinde senin yemeklerini pişiriyorum.
Önüme eğilip çorabımı giydirirdin, üşümeyeyim diye.
Çoraplarını giyiyorum üşüdüğümde, soba var ama olsun.
Aklayıp pakladım zâviyelerini.

Gün bitmeden indim bahçenden.
Şehire ulaşmak bir ay sürdü.
Bir evinin kapısını daha açtım.
İçinde kokuların vardı, kokuların ise sesleri
Kokularının içinde seslenişlerin duyuluyordu.

Ellerini ıslatmayı, özleyen oğlunla
Uzandık köşenden de, o televizyon seyretti
Bense tozunu aldım.
En sevdiğin montunu giydim, bir diğer gecede.
Giyerken, giydiğin kıymet gösterdiğin anıları anımsadım anne.

Fotoğrafın dilediği gibi kaybolabilir,
Yine ve en güzelini asacağım mutfağının,
En soğuk köşesine anne.

Biliyorum huzurlu ve mutlusun, veremediğim mutluluktasın.
Erken ve eğik batan güneşin içinde,
Seslerini duvarlardan değilde, senden duyacağım.
Oğlun şimdi yatağının en sıcak köşesinde,
Senin yerine uyumadan önce sesleniyor.

Demli sabahlarını, iki çift yumurtalarını bilsemde.
Seni özlüyorum,
Seni özlüyorum.
Seni seviyorum çocukluğumun geç kahramanı.