Annem Şiiri - Efsun Bkr

Camların ardında dünya dönüyor, fütursuz ve hızlı,
Burada ise zaman, serum hortumunda bir yavaşlık.
O kudretli ellerin, hani dünyayı avucunda tutan,
Şimdi pamuklara sarılı, bir serçe kanadı kadar kırık.

Ah anne, o narin bileğindeki beyaz künye,
İsminden önce acının numarasını taşıyor artık.
Yüzünde hastalığın o solgun, yabancı gölgesi,
Bakışlarında uzak bir limanın, bitkin bir ıssızlığı...
Dudakların kurumuş bir toprak gibi suya, sese hasret.

Cihazların ritmi, kalbimin korkuyla vurduğu tempodur,
Her bip sesi, ömrümden kopan dilsiz bir feryat.
Sen orada nefes alırken yorgun ve derinden,
Ben dışarıda, nefesi kesilen bir sürgün gibiyim;
Şifayı senin alnındaki o ter damlasında arıyorum.

Kalksan diyorum, şu ilaç kokulu uykulardan,
Hastalık dediğin, senin ışığının yanında bir hiç kalsa.
Zira sen bu yatakta böyle sessiz durdukça,
Evdeki tüm eşyalar yetim, tüm odalar karanlık,
Ve benim çocukluğum, bu hastane odasında can çekişiyor.