Annem Şiiri - Aynur Meydan

Çok soğuk bir gece.O yıllarda yine çalışıyorum. Kar ya yağıyor ya yağmak üzere. Bir an önce eve gitmeye uğraşıyorum. Pazartesi.Yıllar sonra bugün de aynı ateş göğsümde. Bir yangın tarifsiz .Annem yatıyor. 3 aydır aynı şekilde yatıyor. Hissiz konusmadan kipirdamadan öylece yatıyor. Eve giriyorum her akşamki gibi önce ona gidiyorum.Iyi görünüyor hem de çok iyi.Yuzunde çok zamandır olmayan bir renk.Mikrop kapmasin diye ona dokunmuyorum. Önce koşup elimi yüzümü yıkıyorum gecelik ya da evde giydiğim bir elbise giyip .Baş ucuna geliyorum. Başlıyorum anlatmaya.Belki hiç anlamayacak derlerdi ama ben hep konuşur sanki cevap verecek gibi sohbet eder ne yaptım neler oldu anlatirdim daima.Yemyeşil gözlerini hareket ettiriyor ,olamaz .Hiç açmadi ki gözlerini ya da belli belirsiz açtı. Bana bakıyor. Elini kaldırıyor buz gibi olmuş ellerimi tutup elbisenin kollarını beni ısıtmak için aşağı çekiyor. Şoktayim. Bu onun yapabileceği bir şey değil. O günlerde hergün hastaneye götürüyorum çaresiz. Her seferinde de yapacak bir şey yok deyip geri yolluyorlar.Bu günler içinde onun bu hayati hareketleri aklimizi başımızdan aliyor. Murat ile Mücahit hatırlamıyorum ama babamla sevinçten agliyoruz.Mutlu gece.Doktoru arıyorum o da çok sevinçli yarın getir diyor.Yemek çay evde bayram havası. Gönül var arkadaşım kapı komşum ona da haber verdim diye hatırlıyorum. Sonra saat 11 gibi yatıyorum. Ben hep onun Baş ucuna yatak yapıp yattım. Hiç de dalamadan uyurdum. O gece mutluluktan olsa gerek dalmışım. Bir inleme ile uyandım. Annem.Annem iniyor tuhaf sesler çıkarıyor. Koştum. Işığı yaktim. Yüzü kıpkırmızı. Ter içinde. Üstünü açmaya çalıştım biraz rahatlasin diye bir de ne göreyim. Deri altı kan içinde. Kollar bacaklar.Deliye döndüm. Ambulanslar hastaneler ve acı son.Meğer söyledikleri ölüm iyiliği dogruymus. O bizimle vedalasmis. 14 Ocak gecesi o nefret ettiğim eski fakülteye gittik.Ertesi gün şimdi size anlatmayı bırakın kendime tekrar edemeyeceğim dakikalar saatler sonra onu kaybettik. Beraber çok uğramıştık.Yaşama mücadelesini birlikte vermiş sanki birlikte kaybetmiştik. 15 Ocak.Onu bebek gibi defnettik. Bir daha hiç onunla aldığım nefesi almadım ben.Bir yani gülerken bir yanim hep ağladı. En çok içimde kalansa Dr o sabah bir reçete verdi elime.SGK Cekirge'den alınıyor ilaçlar. Ama öyle böyle ilaç değil sanki yıllarca kullanacak.Hastaneye gittiğimde öğlen saati.Ağlaya ağlaya eczaneyi açtırdim. Dünya kadar koli koli serum.Mecburen bir taksi tuttum cebimdeki son paramı verdim.Saat 2 gibi geldim hastaneye.Bir simitçi çocuk .Ona rica ettim yardım eder misin? İkimiz zor taşıdık ilaçları. Hastaneye girdik.Tam asansöre yöneldim ki babamın sesi .Babacığım merdivenlere çökmüş. Kızım dedi annen uçup gitti.Elimizde ne var ne yok bıraktık. İlaçlar serumlar kırıldı cam su heryer ağladı. İnanmadim koşarak odasına çıktım. Yatak boştu.Sonrası tam bir film.Önce Doktor çağırdı. Seni buradan bilerek uzaklastirdim dedi.Dayanamazdin. Sonra bir liste verdiler.Sanki Çeyiz listesi.Kefen sabun havlu.Kalakaldim. Ve tam o sırada komşumuz Şükriye abla ile karşılaştım. Ben inanıyorum ki Yaradan zor zamanda gönderiyor ve yani bırakmıyor kullarıni.Sanirim param da yoktu.Şükriye abla ile o zamanlarda hastane arkasında cenaze levazimatcilari vardı. Gereken ne varsa oralardan alınırdı. Biz ikimiz kız Çeyizi alır gibi alışveriş yaptık. Nasıl dayandım bilemiyorum.Sonra morga girdik Şükriye abla bir de oradan bir kadın uçumuz birlikte anacigimi yıkadık.Öyle genç ve öyle güzeldi ki.Hiç ölmüş gibi değildi her an kalkıp konuşacak gibiydi.Bu ve sonraki hersey ta ki bütün merasimler bitip herkes dağılana kadar hayatımın en önemli sınavıydı. Sevgili dayım yengem elimizi birakmadilar.Babam bir gecede yaşlandı. Bir daha yüzü gülmedi. Yıllar gelip geçerken elbette hayat neyi gerektirirse onu yaşadık. Sonra babam da gitti.15 Ocak ve 24 Ağustos kimsesizligimizin yüzümüze bir tokat gibi çarptığı gündür.
Anacigimizın babacığımızın ve kaybettigimiz tüm canlarimizin ruhuna el fatiha....