Ebru Karakaş Zorligue Şiirleri - Şair Eb ...

29 Şubat 2024

Cemre düştü toprağa,
ve ben,
çiçeklerin toprağını değiştirdim.
Suladım göz yaşlarımla ..

Kar mı inmiş dağ başına, eğlenir,
Garip başım yâr yolunda söylenir.
Bir selâmın gelmez oyy beklenir,
Köz köz olmuş ciğerim, ömrüm tükenir.

Gidemem o yollar dumanlı, karlı,

Güzel şiirler gibi güzel sevmek gerek,
Sevmeyi, sevilmeyi öğretin bana...
Kaybetmem öğrenirim demiş Mandela
Kazanırken kaybetmeyi öğretin bana ...
La tahzen , üzülme der Mevlana
Üzülürken sevinmeyi öğretin bana ..

Sosyolojik, psikolojik ya da psişik hezeyanlar, alışkanlıklar, tutsaklıklar üzerine yazmaya niyetim; üzerime mistik bir hava, zihin bunalması, vitamin eksikliği ve yarış atı sandığımız çocukların hüzünlü hikâyesindeki hayalleri giyindim. Bu şiiri neresinde bitirmeliyim, ben de bilmiyorum.
Bir meleğin beyaz kanatları üzerine yeminim; yalnızlık şerhi düşmüş saçları nerede görsem tanımak benim de kısmetim. Kendi karanlığımdan daha büyük dağlar tanıdım ben; oysa ne savaşlar vermişti eteklerinde...
Yeşil kutsal sayılırdı tüm hikâyelerde; sana gelen her yol yeşil, sana çıkan her yön yeşil.
Aslına bakarsan çok da müsait değilim yeşil heveslere.
Ebruli bir yanım var benim; bir yanı sana çıkar, bir yanı terk edilmiş satırlarıma...
Mutlulukları sana bıraktım; parmağına bir melek kanadı.... , masana bir dal da sigara... En yeşilinden olsun gecemiz.

Adın geçti içimden, kalbimden..
Ah ruhum, ayağa kalktı yeniden.
Güzel olan herşey hayal mi gerçekten.
Bir hüzün kokusu saçlarımdan esen..
Ah! kalbim, bu bedene dar..
Yine mi sınıyor beni yaradan...