Anlayan olmaz Şiiri - Kutay Kalaycı

Dışarısı soğuk derler,
Üşüdüklerini anlatırlar uzun uzun.
Ama bilmezler…
Asıl soğuk bazen bir odanın içindedir,
Gündüz mü gece mi belli olmayan
Karanlık bir odada.

“Bugün yemek yemedim, açım” diyen,
Ne anlar
Bir kuru ekmekle karnını susturanın halinden.

“Pantolonum kırışmış” diye söylenen,
Nereden bilsin
Üstüne geçirecek bir şey bulamadığında
Evdeki paçavrayı giyenin utancını.

“Sevgilim benden ayrıldı” diyen,
Ne bilir ki…
Sevginin yüzünü hiç görmemiş birinin
Kalbinin nasıl boş kaldığını.

Kısacası dostum,
Elindekine yetinmeyen
Aza tamah edenin halini bilmez

Çünkü bazı insanlar
Yokluğu anlatır…
Bazıları
Yokluğun içinde yaşar.

Geceyi karanlık sanırlar,
Lambayı açınca bittiğini düşünürler.
Bilmezler…
Bazı geceler insanın içinde olur,
Ne güneş doğar
Ne sabah olur.

Yağmurdan kaçanlar var,
Bir damla düşse sızlanırlar.
Oysa bazı insanların yağmuru
Gökyüzünden değil,
Kalbinin içinden yağar.

Bazı çocuklar vardır,
Oyuncak istemez aslında…
Sadece biri gelsin ister
Başını okşasın diye.

Ve bazı insanlar vardır…
Çocukluğu mezar taşsız gömülür.
Kimse fark etmez ama
Onlar büyümez…
Sadece yaralarını büyütür...