Vazgeçtim tüm ümitlerim bende yok artık.
Kuyuya düşürülen Yusuf kimin kardeşiydi.
Hatırlamıyorum ne zamandan beridir.
Gidip gelmemiş, uzun zamandır gülüşüm.
Uyuyanları uyandırmıyor bir kişinin sesi.
Tahammül etmeyi bile aklımdan sildim.
Besbelli ki kimse, kendini hatırlatmayacak.
Sönsün dedim yüreğimdeki ateş.
Yetişmesin imdadına, uyusun dedim toprak.
Düzelmez artık biliyorum inançsızım bu konuda.
Kalıyor ne desem de desem insandan biraz acı.
Silindi biliyor musun gözlerimin önündeki hayalin.
Rüzgarsa evimi yıktı, dün gecelerden birinde.
Yetişmedi imdadıma konu komşu ne tanıdık.
Şifa olur diyerek bir taş veren olmadı başımı yaracak.
Solgun yüzüme kan akacak.
Kuyuya inse biri söylerdim soğumuşum.
Sanıldı ki yüzüme renk katacak.
Ne mi kaldı geriye, kapıyı açamayacak bir anahtar.
Kenan Gezici 11/03/2026
Kayıt Tarihi : 11.3.2026 00:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!