Anlamadın senn.. Şiiri - Hasret Toprak

Anlamadın sen…
Gözlerimdeki o sessiz çığlığı,
Kalbimin kıyısına vuran dalgaları,
Geceye bıraktığım duaları anlamadın.
Ben susarken en çok konuşan yanımı
Bir rüzgâr sandın, geçer dedin.
Oysa ben,
Bir çocuğun kırılan oyuncağı gibi
İçimde tamir edemediğim şeyler taşıyordum.
Gülüşüm emanetti yüzüme,
Ağlayışım gizliydi avuçlarımda.
Sen kahkahalarımı gördün,
Ama titreyen parmaklarımı fark etmedin.
Anlamadın sen…
Bir “iyiyim” kelimesinin
Ne kadar ağır olduğunu bilmedin.
Omuzlarıma çöken gölgeleri
Güneş sanıp sevindin.
Ben geceyi içime çekerken,
Sen yıldızlara bakıp hayran kaldın.
Ben seni beklerken saatlerce,
Zamanın nasıl da ağırlaştığını,
Her tik takta biraz daha eksildiğimi
Anlamadın.
Bir mesajın ucunda asılı kaldım,
Bir sesin kıyısında yaşadım.
Gel desem yük olur muyum diye sustum,
Git desen yıkılırım diye korktum.
Anlamadın sen…
Sevmenin bazen susmak olduğunu,
Sarılmanın bazen uzaktan da mümkün olduğunu.
Ben kalbimi önüne serdim,
Sen üstünden geçtin fark etmeden.
Bir çiçeği ezmedim sandın,
Oysa köklerim kırıldı içimde.
Geceleri adını fısıldadım,
Duvarlar benden iyi tanıdı seni.
Aynaya baktığımda gözlerimde
Yorgun bir bekleyiş vardı.
Sen o bekleyişi inat sandın,
Benim vazgeçmeyişimi gurur.
Anlamadın sen…
Bir insanın en çok
Anlaşılmadığında yorulduğunu.
Ben savaşmadım seninle,
Kendimle savaştım.
Kal dedi içim,
Git dedi aklım.
Ben ortasında kaldım.
Bir gün gidersem,
Ardımda büyük cümleler bırakmam.
Bir sessizlik kalır sadece,
Bir de yarım kalmış hayaller.
Çünkü ben en çok
Anlaşılmadığım yerde eksildim.
Ve şimdi soruyorum sana,
Bir kalbi duymak için
Daha kaç susuş gerekir?
Bir insanı anlamak için
Kaç gece uykusuz kalmak?
Anlamadın sen…
Belki de hiç denemedin.
Ben bütün cümlelerimi sana kurdum,
Sen noktasını bile koymadın.
Ama bil ki,
Bir gün biri gelecek
Gözlerime bakıp susuşumu okuyacak.
“İyiyim” dediğimde içimi görecek.
Ve ben o zaman anlayacağım;
Sorun susmakta değilmiş,
Yanlış kalpte konuşmuşum.