Ankara Treni'nde.. Şiiri - Ahmet Saki

İçimden, nedense dün akşam vakti,
Çoluk çocuk ve iki valiz,
'Kalkalım, gidelim' diyesim geldi.
Vakit dar, duraktan hemen: Taksii!
'İstasyon lütfen, kaçmasın, yetiş!'
Gönlümde her zaman Mavi Tren var,
Olmazsa; Başkent, Anadolu, Cumhuriyet Ekspresi...
İzmit, Arifiye, Bilecik derken,
Ne zaman geçtik biz, Eskişehir'den?
Göremedim baktıkça penceremden.
Camlar mı buğulu, yoksa gözler mi?
Raylarda derin ve canlı hatıralar dizili,
Üstümüze kar yağmış gece,
Acıdım önümüzdeki Konyalı gence,
İnmiş mi yanındaki yaşlı Bilecikli?
Uyutmadı çocuğu, konuştu tüm gece;
Küplü, Demirköy, Osmaneli, Mekece...
Ne eski kıtlık günleriydi, ne de,
Geyve'de, seksenindeki yatalak kocası,
İşsiz damadı da değil, çok az bahsetti,
Uyuyup inememekti en büyük derdi.
Ana yüreği uyumamış, uyutmamış,
Gidince, Konyalı yerine upuzun yatmış,
Belli, kadıncagız kavuşmuş, yurduna, sılasına,
Bozüyük İstasyonu'na yakın oturan kızına,
Düşündüm, tren yayılırken Ankara Ovası'na,
Ufukta her şehrin bekçisi gecekondular,
Şehrin hudutlarında bir bir tünemiş kondular.
Kara bir kış, çökmüş çatılarında, oturur,
Yorgun, eğik, kerpiçten duvarlarsa, nafile!
Ahını, yere uzanan sarkıtlara anlatır, durur,
Saklarlar derin uykudaki onca kederi, gamı,
Az sonra uyanacak olan binbir çileli yaşamı...
Tam da uykuya dalacakken yeniden,
'Geldik, geldik' dedi çocuğun biri,
Birdenbire, sevinçle, yeniden, yeniden...
Peşpeşe açıldı gözler, perdeler,
Konyalı seresersem hala uyurken,
Giyildi kalın paltolar, bereler, eldivenler,
Özlem büyük, herkes aç, az çok yüzlerden belli,
Mutfaktayken valideler, hayaller,
Babalar çoktan istasyondadır şimdi,
Kiminin oğlu geliyor, kiminin torunlarıyla gelini, kiminin kızı,
Dışarda keskin bir Anadolu ayazı,
Yerler kar, buz gibi puslu bir hava,
Bekliyor ana kucağı Ankara, Ankara...
Çoğu, çoluk çocuk ve iki valiz,
Çok şükür, vardık,
Sincan, Etimesgut, Marşandiz...