Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
ankara...herkeste biraz burukuluk bırakan gri şehir...hangi kaleme düşerse ağlatan şehir...ümitle kalın...
Ankara'da seni hep aynı özlemle...
Her günü...sanki sen gelecekmişsin gibi..
Umutla...karşılıyor..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta