Anıt Şiiri - Nilsu Güleş

Acım,
Senden çıktı yola.
Ve senden uzaklaştı çıktığı yolda.
Koptuğu noktadayız,
Ve sadece,
"Malum" acıdan ibaretsin.

Anılarımda suratsız bir hissin.
Anılarım sağlam,
Hala çekiyor beni dibe.
Ama artık beni dibe çeken,
Sen değilsin.

Bazı ilkler belki kutsaldır.
İlk olduğundandır işte.
Bazı dönemler kutsaldır,
Sarsıp ayılttığındandır.

Eski birisin galiba artık,
O,
Olmaktan ziyade.

Anılarım hala canımı yakıyor.
Ama artık aklım' sınırları içerisinde yanık.

Beni seçmedin, inanacağım yegane kanıt budur.
Tanıyor muydum sahi?
Güvenemem lafına sözüne.

Birileriyle oldu bir şeyler diyip geçmenin hafifliği var üstümde.
Belirsiz özneyi yalnız bilen olmanın da ağırlığı.

"Zaten hiç yokmuşsun!?"
Çığlıkları yankılanır bir kadının duvarlarda.
Uçsuz koridorun alçısız surlarında.

Belli ki bir mayın tarlası hayatım.
Kalbimin kara kaplı albümlerinde saklı kalacak yaşadıklarım.
Ne yaşadım?
Ne yaşamadığımı bilmek yetmeliydi bana.

Zamandan sevgi ummamayı öğrendim sayende.
Bundan ibaret olmalı küflenmiş ruhun bana.
Muhtaç sokak köpekleri gibi beslendiyse endişem hayallerle,
Vedayı öğrenmekten ibaret olmalı adın.

Başkalarına gidememen,
Bende kaldığın anlamına gelmezdi.

Nihayet,
Adından bile ibaret değil anılarım.
Onlar,
Sadece varlardı.
Biterek varlığa devam edecekler,
Elimde olmadan fakat dosyalarımda.
Tozlanana kadar,
Anım.
Kurudu çoktan,
Gözyaşlarım.

"Karanlık bu sokaklarda elimi tutan",
Sendin, şimdi yolda bulduklarımdır.
Ceplerimden avcuma dolan.
Bir an önce,
"Yıllar geçmiş üstümüzden".
Umarım ve lütfen.