çocukluğumda
kaçabildiğim zamanlar aralık kapıdan
koşardım çıplak ayaklarla boş ara sokaklarda
budanmamış ağaçlar olurdu
serçeler gizlenirdi dallarına
ben haykırdıkça ölümün çığlığını
uçuşurdu minik serçeler can havliyle
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta