Anarşist Sevda Şiiri - Doğuş Kılınç

Kırın tüm sükûtun paslı kilitlerini, bugün masada ruh var!
Cerrahi bir öfkeyle daldım damarlarına, neşterimde kan değil, isyan var.
Yasalarınızın soğuk duvarlarına çarpıp geri dönen o sevda,
Şimdi bir anarşist gibi dikiliyor, kuşatılmış şehirlerin orta yerinde.

Sevmek; yasaklı bir bildiriyi elden ele gizlice yaymak gibi,
Pusuya düşürülmüş bir gecede, ölüme gülerek koşmak gibi...
Tuzaklarınız mı var? Kurun! Prangalarınız mı var? Getirin!
Zaten mezarlıklar, korkusuzca sevenlerin sessiz ordusudur.

Sivri uçlarında yürüyorum uçurumların, en keskin zirvedeyim,
Nirvana dedikleri o yangın yerinde, küllerimden bir ordu yarattım.
Bu aşk; ne bir boyun eğme, ne de sahte bir huzur limanı,
Bu aşk; sistemin çarkları arasına bırakılmış en ağır bomba düzeneği!

Duygularınızı ameliyat ediyorum, uyuşturmadan, en derinden...
Kritik bir kesik atıyorum vicdanın tam ortasına.
Acı çekmek değil bu, acıyı mermiye dönüştürüp kadere sıkmak,
İsyanı seccade yapıp, imkansızın önünde secdeye varmak.

​Düşün! Sessizce başlayan o büyük fırtınayı düşün...
Toprağın altındaki ölülerin değil, içindeki ölü umutların çığlığını duy.
Ben ki Mezarlıklar Şairi, bugün Neşter’i vurdum bu köhne dünyaya,
Anarşist bir sevdayla yıktım sarayları, sığındım o kutsal yaraya.

Neşter (Doğuş Kılınç)
Ameliyat Masası Operasyonu