Ana Dilim Şiiri - Muzaffer Kalaba

Ana dilimle;
Annem kulağıma seslendi.
Hoş geldin,
Sefa geldin bebeğim.
İlk kelimeydi dinlediğim.
Ve ninnilerle,
Sallandı beşiğim.
Seninle başladım hayata,
Seninle dedim merhaba.
Mahallede,
Okulda,
Düşe kalka,
Oyunlar oynadım yıllarca.

II

Elbette insan;
Ana dili ile insandır.
Diliyle okuyan,
Diliyle yazandır.
Yazarlar çizerlerle,
Geçmişi,
Geleceğe taşıyandır.
Ana dilim kutsaldır;
Su kadar aziz,
Hava kadar nefis,
Aşk kadar lezizdir.
Ana gibi yar,
Cana, can katan yarendir.

III

İnsanı insan yapan dildir.
Her hecesi mirastır,
Her cümlesi
Ana sütü gibi helaldır
O dil ki;
Kimliğimi taşır,
Benliğimi yaşatır.
Dil susarsa
Sessizleşir dünya.
Öğretelim çocuklara
Ana dillerini;
Beşikten mezara,
Konuşsunlar gururla.

IV

Sen dizelerde şiirim,
Çalınan sazım,
Söylenen sözüm.
Türkülerde sesimsin.
Sen umudum,
Yarınlarda geleceğimsin.
Sözüm anlamayana,
Yasak konsa,
İnkâr edilse yıllarca,
Hepsi boşuna.
Ana dilimi
Yaşatacağım onurla.

Muzaffer KALABA