Sanırım alışıyorum yokluğuna
Varken de hep kendime sarılırdım
Geceleri de ağlardım tek başıma
Ben, sensiz yaşayamam sanırdım
Sanırım alışıyorum yokluğuna
Masadaki güllerin solmaya durmuş
Sulamıyorum kimse kızmayınca
Ne yazık, onlar bile seni unutmuş
Sanırım alışıyorum yokluğuna
Yürüyorum, halen aynı sokaklarımız
Bunca zaman hiç çıkmadın karşıma
Kabullendim, bu sefer ayrıldı yollarımız
Kayıt Tarihi : 8.2.2026 00:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Gittin, ve zamansız oldu gidişin. Çaresizliğin en kör renginde kaldım. Fakat zaman akıyor, camındaki kuş dahi unutuyor seni...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!