İki sigaram kaldı bu gece için
Yüzyıl yetecek çocukluğum,
İki muhabbet kuşum,
Biraz da ateşim var.
Dua ediyorum ateşe
Vazgeçsin diye beni yakmaktan bu gece
İlhami'yi de fonda çarptılar
Sonra ikiye böldüler
Bir yarısını Hanya'ya
Diğer yarısını Konya'ya gömdüler.
Kalmayan yarısından
Beş çıkarıp cemaati topladılar
İnsan var yorulur bazen
insan olmaktan.
İnsan var yorulmaz hiç
Hayatı, parayı ve umudu devamlı çalmaktan...
Kavuşamıyor düğmeler
O koca gövdede
Yemiş yemiş sıçmamış gibi dolmuş içi
Her an çakmaya hazır bir bulut gibi
Ama yetmez !
Yüzünde patlıyor insanın
Hiçbir şeyden çekmedik dünyada
Şahsımdan çektiğimiz kadar;
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Çenesine vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allah'ın adını,
KAN MANTARI
Kırmızı bir kan mantarı gibi yükseldi
Önce Hiroşima'dan insanlık utancı ...
Ama doyamamıştı bu utanca coni
Dayanamadı, doyamadı.
Sevemedim seni
Olmadı, olamadı...
Çeyrek asırdır
Yedi, yuttu, çekti içimi ...
Aynı kara delik gibi.
Uyuyamayacaksın düzelmeden memleketin hali
Bir sola bir sağa döneceksin yatağında
O kadar felaket sanki yaşanmamış ve yaşanmayacak gibi
Bir de rüyanın içinden kanal geçecek
İstanbul'da ...
Hayatı ıskaladım mı diye sordum dün kendime
Hayır dedi hemen
Gökyüzüne, denize ve kuşlara bakman yeter
Ben de tamam dedim
Ve geldim hemen kendime
Bugün baktım yine
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!