Oğul Şiiri - Nedim Çekin

Caddelerinde söylenen bir türküy­dün
Rüzgârla çoğalan
Taşa sinen ses
Ovalarında akan bir dereydin
Zamana dirençli, sabırlı
Dağlarında açan
Bir kır çiçeği kadar nadide

Sen anaydın
Göğsünde uyuduğumuz
Babaydın
Sırtımıza yaslandığımız
Yârdın
Kalbi çoğaltan
Oğuldun
Umudu yeniden doğuran
Sevgi pınarından içtiğimiz
Serin bir suydun

Sevdası elinden alınmış
Yetim bir ana bıraktın ardında
Geceleri yastığı ıslatan
Sabahları içine çöken
Bitmeyen bir gözyaşı

Ey güneşin biricik evladı
Işığı erken sönen
Yürek dağlayanım
Bağrıma taş basıp
Sessizce ağladığım
Yüreği köz tutmuş
Gönlü harabeye dönmüş
Bedenimi hapseden
Bu acının tam ortası

Kara gözlü
Al yanaklı
Bal dudaklı
Bir ceylan gibi ürkek
Bir ceylan gibi güzel

Bir umuttun
Bir candın
Cemalinle nur saçan
Bakışıyla karanlığı yaran
Hüsnüne kurban olduğum

“Oğul…” diye ardından
Sesini yırtarak ağlayan
Bir ananın gözlerinde
Bin kez öldüğüm
Oğull..

Hüzün oldun
Keder oldun
Ama aynı zamanda
İçimde hâlâ atan
Koca bir yürek oldun