Ali Efeoğlu Şiirleri - Şair Ali Efeoğlu

Sevişlerimin yalnızlığında yaşadım seni
Gözattım sokaktan geçerken beşinci katta ki pencerene
Perdenin arkasından çekilen benliğini gördüm
İçim bir hoş oldu..

Sokak lambasının direğine yaslandım

Baharmıydı adın senin
Hatıralarımın arasından,nerden geldin
Yaşanılan o maziyi
Yıllar sonra neden verdin...

7.mayıs.09.İzmir

Yoksa...

Seni düşünmek istedim,
Hayallerimde sana yer bulamadım
Yoksa kayboldumu sevgin kalbimden,
Bu ihtimalden irkildim,korktum,ağladım

Yokuş...

Yolun yokuşuna tırmandım
Kan ter içinde nefes nefese
Yanlış kararlar vermişim
Düz yol dururken yokuş yol niye

zeytin karası o gözler
henüz ömrünün baharında
dilerim hayatın hep güzel olur
muhtaç olmazsın asla ona,buna

duygu dünyalarının güzel insanı

Kötü bir devirde yaşıyoruz
Nereye bakarsan bak,zor Hayat
İnsanlığın manası unutulmuş
Sobada yanan ateş gibi kor Hayat

Güzellikler suskun,ağlamaklı

Dünya denen kervanın bir garip yolcusu
Demiş ebem ismimi ben doğduğum gün
Hasret alemlerinde gönül yorgunu
Bilmiş alem beni ben doğduğum gün

Çocukluğu saymamışım,yaşandı diye

Ayın ışığı yine büyüleyici bu gece
Sonsuz bir huzur var mehtapta
Aymı geceyi teslim almış
Yoksa gecemi Ayı tutsak etmiş belli değil,
Çözemedim..

Çöl fırtınası kumlarını savurdu
Yeni yeni dağlar tepeler oluştu
Sanki sihirli bir el deydi aniden
Aşağıdan yukarıya bir yol oluştu

Yavaş yavaş çıktı bir çöl güzeli

Bir çerçeveye hapsettiler beni
Sonrada fotoğraf dediler ismime
Astılar karşıdaki soğuk duvara ki
Derdimi söyleyeyim derman gelmez dilime

Önümde cam var,arkamda duvar