Selatulah Selamullah aleyke ya ResulAllah canlar feda olsun sana aleyke ya ResulAllah uğruna canım vereyim sen üzülme ben öleyim sensiz dünya neyleyim
Aleyke YaresulAllah Aşkın aldı benden beni şu gönülüm ister seni adımı koymuşlar deli aşkından Ya ResulAllah çiledir dünya hayat sensiz tadı tuzu bayat germişim ben kol kanat aşkınla Ya ResulAllah Selatullah Selamullah aleyke Ya resulAllah aşkın yürekte özde yaşlar dola şu gözde kavuşayım sana bende aleyke Ya ResulAllah galip gelem zalim nefse koymayalar beni derde yarın mahşer gününde neyleyim Ya ResulAllah Seltulah Selamullah Aleyke Ya ResulAllah
Düşmüşüm kendi derdime korkum düşsem nar evine ecel gelip beni göre neyleyim Ya ResulAllah can bedenden çıkınca Melekler sual sora bilmeyenin yüzü kara oluyor Ya reaulAllah Selatullah Selamullah Aleyke Ya ResulAllah düşer isem birgün dara koysalar beni nara ol bana merhem yara Şefat Ya ResulAllah
Ben Allaha ben asi oldum nefsim ile bir oldum günahlarla doldum taştım pişmanım Ya ResulAllah Huzuruna Varamadım nur yüzüne bakamadım sana ümmet olamadım şefat Ya ResulAllah
Amelim yardı beni ateş sardı bir an beni nara düşen aklı yedi Şefaat Ya ResulAllah
Selatullah Selamullah Aleyke Ya ResulAllah iri suyu içirdiler gayya kuyuna attılar beni darda bıraktılar Şefaat Ya ResulAllah beni nara koyalar üstüm başım oyalar rezil rüsva edeler Şefaat Ya ResulAllah dünyadayken bilemedim Rabbe kulluk edemedim ölüm var bil diyemedim Şefaat Ya ResulAllah Selatullah Selamullah Aleyke ya ResulAllah
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta