Aley Şiiri - Köşektaş Türküleri

Kızılağıl yurdunda bir güzel doğdu
Sarı saçlarını belikçe ördü
Güzelliği gören sanırdı nurdu
Görenin aklını başından aldı

Topaklılı Şuayb düştü özüne
Sürmeler çekti o elâ gözüne
Türküler döşedi her bir sözüne
Sevda yeli Kanatyayla’da kaldı

Korkusu yok idi, aşiret ne der?
"Yârim" dediğiyle ömür mü biter?
Aşkını dünyaya duyurmak ister
Sesi honografın teline düştü

Kösüredaşı’nda ekin biçilir
Soğuk pınarlardan sular içilir
Gönül kapıları bir bir açılır
Aley Şuayb için hayaller kurdu

Sadık Köyü’nden dünürcü bindi
Sofralar kuruldu, siniler indi
Aley’in güneşi o akşam dindi
Babası "Verdim" der, kıyamet koptu

"Varmam" dedi lakin dinleyen hani?
Yârinden başkasını istemez canı
Tehditler savurdu, yaktı her yanı
Kızı çöl için kurban seçtiler

Tahsildar Cevat’a haberler verdi
"Şuayb’a söyle" der, "budur tek ferdi."
Aman Cevat ağam derman ol dendi
Aralık görmeye bir söz bekledi

Mavış’tan bir acı havadis geldi
Aley’in bağrını bin parçaya böldü
"Şuayb evlenmiş" dendi, o an öldü
Umut çiçekleri bir bir kurudu

İçi yangın oldu, dışı bir yalan
Aley’in ömrü bak, edildi talan
Çeyizler içinde kederdir kalan
Anası kefen mi dokur bilinmedi

Düğün günü geldi, Gediğe baktı
Davulun sesi ise yüreği yaktı
Aley sarı saçı köylere taktı
Köylüler düğüne kapıya dayandı

Gece Şuayb saldı Aley'e bir iz
Samanlık ardında kaldılar sessiz
"Olmaz gayrı" dedi, koptu o filiz
Karanlık gece Aley'e zindan oldu.

Tan davulu vurdu, zurna inledi
Bütün bozkır bir çığlık dinledi
Aley kendi eliyle ömrün sonladı
Gedikten öteye bir mezar kazıldı.

Kızılağıl yurdu yaslara daldı
Aley’den geriye türküler kaldı
Şuayb muhaneti sükûta saldı
Bu sevda tarihe bir mühür oldu