Al Sancağın Destanı Şiiri - Yahya Kaydul

​Nebî’den emanet, o nurlu sancak,
Eshabın elinde yükseldi ancak,
Küfrün kalesini yıktı yıkacak,
Bu bayrak altında toplandı ocak,
İmanla parlayan bir güneş sönmez.

​Fatih’in atıyla şahlanan gurur,
Surları delerken heybetle durur,
Çağ açıp kapatan kutlu bir huzur,
Dünyaya adaleti bayrakla vurur,
Zalimler titrer de, Türk geri dönmez.

​Göklerin süsüdür, hilali akça,
Uğruna can verdik biz asırlarca,
Rengini almıştır kandan fütursuzca,
Dalgalan ey rüzgâr, nazlı ve hürce,
Bu vatan toprağı yabancı bilmez.

​Akif’in diliyle haykıran destan,
Kurtulur bu millet her bir yeisten,
Korku nedir bilmez, geçer nefesten,
Ayırmasın Mevla bizi bu sesten,
Hakk’ın vaat ettiği vaat silinmez.

​Yedi düvel gelse, sarsa her yanı,
Feda eder yiğit, damarda kanı,
Mabedimin göğsü, İslam’ın canı,
Yüceltir bayrağım şanlı vatanı,
Şehidin mirası yerlerde kalmaz.

​Garbın afakını sarsa da çelik,
İmanda gizlidir asıl erlik,
Bayrakla sağlandı dirlik ve birlik,
İstemez bu millet başka bir dirlik,
Hür yaşamış ruhu, esaret almaz.

​Ufukta parlayan o eşsiz yıldız,
Geceye rehberdir, gündüze yaldız,
Fatih’ten Akif’e biz hep bir kimiz,
Sancağın gölgesi, sönmez ferimiz,
Bu mukaddes sevda asla tükenmez.

​Ebedi bekçidir mülke bu al bayrak,
Altında yatanı bekliyor toprak,
Kıyamete kadar dimdik durarak,
Cihana mührünü vurur coşarak,
Müslüman yüreği sensiz sevinmez