Aklımda deli sorular 2 Şiiri - Gönül Kütük

Ben küçükken çocuktum,
Büyüklerim büyük müydü?
Peki ben şimdi büyük müyüm?
Aklımda yine deli sorular

Hayallerim de küçüktü, acılarım da
Ama ben onları da büyük sanırdım,
Kollarımı açtığım kadar.
Dünya, iki kolumun arasına sığabilecek kadar
Kocamandı o zamanlar.

Kırgınlıklarım vardı,
Dünya gibi,
İki kolumun arasına sığacak kadar.
Ama en büyük düşmanım karanlıktı,
Çok korkunçtu karanlık.
Babam iyi biriydi,
Karanlık çok kötü biriydi.
Ama ben ikisinden de korkardım.

Akşamları, tamir için gelen
Misafirler yüzünden
Hiç barışamadım karanlıkla.

Alt kattaki dükkandan
Getirmem gereken pense
Sanki etlerimi sıkardı.

Balkona çıkar öylece bekler,
“Korkacak ne var!” diye
Babamın içerden bağırmasıyla irkilirdim.
Dışarda karanlık, içerde babam.
Hangisi daha korkunçtu?

Ne kadar hızlı koşmaya çalışsam da,
Korkularım,
Benden önce varırdı karanlığa.
Ben daha merdivenin başındayken
Cesaretim eve kaçar,
Karanlık çoktan aşağı inmiş olurdu.

Korkardım,
Korktuğum için korkutulurdum.
Bu yüzdendir asla karanlıkta uyuyamam.
Ve gece dışarı çıkmaktan hep nefret ederim.

Elindeki ustalıkla başkalarının
Hayatını kolaylaştıran,
Birsürü icadları vardı kendince.
Ama karanlığı üzerimden çekecek
Bir icadı,
Korkularım için bir tamiri yoktu.

İsterdim ki, benim de çocukluğumun
Bir kahramanı olsun.
Yoktu…

Her akşam misafirlere
Bitmeyen çay servisleri yapmaktan
Yorgun düşen bir annem vardı.
Ve durumundan
Şikayet etmeye bile asla hakkı yoktu.

Kendini hizmet etmek için
O kadar programlamıştı ki,
Varoluşunu başkalarının
Memnuniyetine bağlamıştı.

Çocuklara iyi yemekler yedirip,
Temiz kıyafetler giydirmekle,
Bütün annelik görevini yerine getirdiğini sanırdı.

Sabah gün doğmadan
Gürül gürül yanan sobanın
Fırınından gelen mis gibi
Çörek kokusu yarışabilirdi,
En lüks yemeklerle.

Unutamadığım bir anne dizi kokusu,
Birde sıcak çörek kokusu.

Cennete gitmedim ama,
Ben annemin dizinden
Daha güzel bir koku bilmiyorum.

Anneminde bana sarılmamak için
Önemli bir meselesi olmalıydı.
Yada sarılmak sanırım ayıp bişeydi
Yoksa sarılırdı.

Şimdiki aklımda çocukluğuma gidip soracağım Yüzlerce sorularım var.

Varlık içinde büyümek,
Sevgiyle büyümek anlamına gelmezmiş.

Şimdi düşünüyorum,
Kendi içime dönüp
Uzun uzun bakıyorum.
Ben kızıma yetebiliyor muyum?
Onun gözlerinde kendimi arıyorum.

O küçük kız,
Kızarlar diye soru soramazdı ama
Ben o küçük kıza binlerce soru sorabilirim..

Hadi ver elini karanlığın içinden geçip,
Dünyamızı aydınlatalım..
Küçücük dünyamızı aydınlatalım..