Akınay Şiiri - Bahtiyar Özmen 2

Akınay... Sesim yankılanır mı bozkırlarında
Kara yeleli atlara çiğnettin beni
Karanlık zindanlara hapsettin kalbimi
Şimdi sen belki köşende otururken
Ben sana eriyen mum oldum
Sensizliği ilaç sandım içinde sen var diye
Zehir imiş atmadım tuttum
Sırf senden kaldı diye

Akınay vâveylâm duyulur mu kulaklarında
Zifiri kuyulara hapsettin beni
Kestin seni haykıran sesimi
Kör bıçaklarla doğradın bir ocak akşamında
Ben sana adaklık kurban oldum
Kopardın kanatlarımı
Razı oldu ruhum esarete
Ölüme bilerek yürüdüm
Sırf senden geldi diye

Akınay gözyaşlarım düşer mi göğünden
Azgın sellerin önüne attın beni
Kara zincirlerle bağlayıp ellerimi
Boğdun soğuk bir göl başında
Bıraktın bu ıssız, bilinmez mekanda

Akınay beni niye bu ıssız dağa attın
Geceleri yakıyor yokluğunun hasreti
Gündüzleriyse üşütüyor kalbinin mesafesi
Gözlerinin önünde gözlerinde yandım
Bu ateşi bu bedene sen fırlattın

Akınay sevincin imtihanın olsun
Gönlün mutlu lakin huzursuz olsun
Her daim çınlasın ahım kulaklarında
Endişeler aklından çıkmasın
Lakin yaşattığını burada yaşama
Senle olan davamız Hak katında