Sevgili...
Ne diye başlayacağımı bilemiyorum.
"Canım" desem, yalan olur belki… ama "canım acıyor" dersem, tam yerinde olur.
Sen gittin.
Ve seninle birlikte, bende ne varsa eksildi.
Kimse bilmez ama, senin ardından susmayı da senden öğrendim.
SUSKUN MAYIN
(Derin bir karakter şiiri)
Bir insanın sessizliğine aldanmayın,
Sakin durur, içine akıtır fırtınayı.
Konuşmaz, susar, gülüp geçer belki ama
"Susturamadım Dalgaları"
Vurun dalgalar,
Ne varsa alın götürün kıyımdan…
O gitti ya hani?
İşte ben de o günden beri,
Ne kendimi bulabildim ne de yolu evimin...
Karanlık duvarlar örselese de gecemi,
Kapılar üstüme kapansa da ardı ardına,
Bilirim…
Umuda kelepçe vurulmaz.
Bir yalanla susturulur dilim belki,
"Unutmak Kolay Değil"
Seni unuturum, mesele değil de…
Öyle güzel sevdim ki,
O hissi…
O kalbimin titreyen köşesini,
O ilk bakışta içime dolan o sıcaklığı…
Geceler boyu adını ezberledim,
Bir tek sen bilmezsin, ben nasıl özledim.
Sesin, bir rüzgâr gibi geçer içimden,
Ama sen hep uzak, hep benden giden...
Sakın dönme artık, diyemem sana,
“Vardır Bir Bildiğim”
Elimi ayağımı çektiysem,
Vardır bir bildiğim.
Durduk yere uzaklaşmam ben kimseden,
Ne suskunluğum sebepsizdir,
Ne de gidişim.
"Yalnızlık Rakı Gibi Yanıyor"
Geceleri saymıyorum artık,
Her biri aynı karanlık,
Ne yıldız var, ne umut,
Gözlerim gözlerini unutmuş ama
Yüreğimde Yılan Dağı
Karanlık çökerken suskun taşlara,
Adını unutmayan bir rüzgâr esse de
İçimde bin yılın yalnızlığı var
Ve sırtımda kış gibi çöken dağlar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!