Çocukluğumun arka bahçesiydi hüzün,yalınayak koşardı hayallerim eskiyen yüzünde
zamanın,
zamansız çocukluğuydu,
büyümezdi
önce diz kapaklarımda açılan yaraları sevdim sonra karanlık bir dehlizde unuttum sesimi,ve büyüdükçe ufalandı çocukluğum
hiçbir renk örtemezdi artık saçlarıma düşen ilk akı…
kundakladığım yorgunlukları



