Ah u zar Teferruatı Şiiri - Ömer Altun 2

Mine'ş-şakiyyi ilâ meni'l-visâlu bihî mustahîl.
‎
‎
‎Kûn nidasıyla yıkıldı gönlüm sarayı
‎Kalbim eteğin burçlarında yangın...
‎
‎Münzevi telaşlarım gül kurusu
‎Erteli vuslat kalbimde sancıyan güz
‎Vakfettikçe süruruna intizarımı
‎İstihkam hicranlar muştulandı felahıma
‎Ey cihad-ı ekber yanım..!
‎İzdivacı yok ruhum ile ruhunun
‎Menzilsiz nifaktır içimde bu hüsranı sükût...
‎
‎
‎
‎
‎İstila baharında filizlendi firak rayihası
‎Namzetlik kırık kuş kanadı....
‎
‎Kırağı vurgunu evveli saçlarımda saba yelleri
‎Yek kum tanesinde sırlı cam sarayım viran
‎Hiçlik teferruatında tebessümlerine heba ettikçe sürur yanımı
‎Mücbir zabıtlar kardım kirpiklerimden asumana
‎Gönlüm kâimi..!
‎Yokluğun arifesinde kefenler biçtikçe ruhuma
‎Kül dokunuşlarından közlendi hasretim...
‎
‎
‎
‎
‎Dolmadı miadı karınca haykırışlarımın
‎Gönlüm zatında ismin vaveyladan kor...
‎
‎Değdikçe nazarın mülk-i cihanıma
‎İstiflendi kirpiklerime zehir ve hor
‎Çile saadetinde haşr oldukça
Dağıldı ‎kabahat lütfunda gönlüm astarı
‎Ey ırak teselli mihrabım..!
‎Kır artık kalemimi bitsin bu devran-ı sûr
‎Zira ne nâr gerek bana ne de sensiz nur...
‎
‎
‎

‎Zerre zerre döküldü sırrım
‎Aşikâr oldu hicran-ı lügat..
‎
‎Lâl oldu sitemim, sükûta büründü her sıfat
‎Yıkık bir mabet gibi durur içimde bu heyhat!
‎Ey mühürlü zayiat..!
‎Zerreye sığdı cihan, bende bitti kâinat
‎Ne vuslatın gölgesi kaldı ne de bir vaat
‎Yandım da küllerimden doğdu o en büyük vukuat...
‎
‎
‎
‎
‎Kırıldı vuslatın mührü çürüdü benliğim
‎Müebbet bir ah bıraktım avuçlarımdan kemiklerine kalbinin...
‎
‎Sıyrıldım hiçlikten, kalmadı bende "ben"den bir eser,
‎Hükmünü yitirdi artık bu gam ve keder
‎Mihrabı yıkık gönlümde, son nefestir bu en mukaddes sefer
‎Ey vuslatı muhal..!
‎Tükendi kelam, bitti heves
‎Zira ne nâr gerek bana
‎Ne de sensiz doğacak o yalancı seher...
‎
‎
‎
‎
‎Sığmadı sükûtum ne arşa ne de viranı arza,
‎Canhıraş şekvalar bıraktım o nâmütenâhi enkaza...
‎
‎Karış karış çöktü dağlarım
‎Çekildi damarlarımdan o hırçın nehir
‎Sinsice süzüldü ruhuma, şifa bildiğim o tatlı zehir
‎Artık ne mekân kâr eder bana, ne de bu fani şehir
‎Ey yek kirpiğin teli ömre bedel, vuslatı tehir!
‎Gize büründü varlığım
‎Cürmümde aşikâr olan tecellin...
‎
‎
‎
‎
‎
‎Derdest makamında bakışlarımda mülteci ağıtlar
‎Hicranı saadette vuslatın hayali kabir...
‎

‎Ne bir nam kaldı benden
‎Ne de lisanlarda gizli ve aşikâr feryat,
‎Çekildi ruhumun fırtınası
‎Dindi azabı memat
‎Gömüldüm kendi gurbetime
‎Bitti vaveyladan hat
‎Ey kalbim zihninde rüya..!
‎Ne bir renk kaldı
‎Ne de bir zannı viran
‎Bir nefeslik sızıymış meğer bu koca mülk-i cihan
‎Artık ne adım anılsın
‎Ne de benden kalsın bir iz bir nişan
‎Zira ben bu yangından geçtim
‎Gayrısı ilahi bir ferman...
‎
‎

‎
20260302
‎23:23
‎Hâzihi’ş-şekvâ hiye istihâletu nisyânik.