Ah Maria Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

AY YÜZLÜ MARIA

Seni gördüğüm göreli

dünya yerinden oynadı

başka bir iklime çekildim

ay yüzlü Maria.

Güneş değdi alnıma,

hangi yöne baksam

senin nefesin

Ufkumu kaplayan bir sır gibisin,

Maria,

hangi çağdan geldin sen

İncir ağaçları sükûta geçer,

cennet kuşları orada ötüşür;

İzmir’in kavakları

bir eski türküyü fısıldar.

Dağlarinda gelincikler açmış,

bahçelerde sarı laleler;

köprülerin üstünde

kırlangıçlar daireler çizerek

zamanın içinde.

Bir harabat yolcusuyum şimdi,

derbeder ama uyanık;

endamını bir çardak altında

Suskunluğun diliyle seyrettim.

Ah Maria hiç görmeyeyim

Mecnun muyum, bilmem,

yoksa aklın eşiğinde bir yolcu mu?

Belki Ferhat’ım,

ellerimde kazma,

önümde katı bir kader.

Bekle biraz,

taş delininceye dek;

nasır bağladı avuçlarım,

her vuruşta

kalbim yarıldı

O vakit,

mah yüzünü

örtüsüz görebilir miyim?

Yüzünü kalbime yazdım;

gözlerim kapanınca,

belki gönlümün aynasında

seni seyrederim

Ah Maria Ah!....