Ah. Şiiri - Gülsüm Dinç

h.

Bir adım öne onlarca adım geriye. Taş plağın ta kendisiyim. Aynanın karşına geçip,'' Ah'' demek. Kendime, halime. Yokluktayım her yönden. Sevgisizim, kardan önce yağan yağmur
gibiyim. Benim yüzümden karın tutmamayışı gibiyim. Ölü gibiyim, nefes alırken gömülür gibiyim. Aynanın karşısındayım'' ah '' diyorum. Bir adım öne bir yıl kadar geriye gidiyorum.
Yüreğim kanıyor, ağlayamıyorum. Bacaklarım tutmuyor koşuyorum. Mazot kokusu gibiyim, tiner kokusu gibi. Biraz ateşle yanacak gibiyim. Ayna kırılıyor kendiliğinden, görmeye
dayanamıyor beni. Cam kırıklarının üzerinden yürüyorum, kanamıyor hiç bir yerim. Ama rengarek umutlarım ayaklarımdan akıyor. Hala bir yıl gerideyim, ne şimdiye nede geçmişe
adım atabiliyorum. Felç gibiyim, deli gibiyim, bağırıyorum, sessiz çığlıklar gibiyim. İçe akıtılmış katran gibiyim, ruh gibiyim. Bedenin ağlayamayışı gibiyim. Çok kötüyüm.
Cam kırıklarını saçlarımla süpürüyorum, ölmüş bir bebeğin anası gibi yüreğim biraz, biraz da babası gibi güçlü kalmaya çalışıyor gibiyim. Saçlarım kopuyor, küstürdüm
kan gibiyim, iğne gibiyim. Rüyalardan düşmek gibiyim, düşlerden toka yapmışta kaybetmiş gibiyim. Yok gibiyim. Şah damarından mutluluğu çekilmiş bir kadın gibiyim tam da
kendim gibiyim. Küfür gibiyim, kendime, dünyaya, aileme rakıma küfür gibiyim. ''Ah!'' diyorum, duyarlar sanıyorum, dudaklarımın haraket etmediğini anımsıyorum.
Sakız gibiyim, kendime yapışıyorum. Gırtlaklıyorum kendimi, ''Sus'' diyorum. Kendime bağırarak sus diyorum. Ruhuma savaş açıyorum, kaybediyorum. Kedimi getirip bakıyorum
''Ne oldu?'' diye soruyorum. Ağlıyorum, susuyorum. Oturuyorum, kalkıyorum. Küfürler edip sehpanın köşesine vuruyorum ayağımı. Acıyor, iyi geliyor, bazı şeylerin daha
acı olduğu aklıma geliyor. Tekrar deliriyorum sanki, olmuyor bir kozanın içinde beklemek, beklerken kelebek olacağını sanmak. Olmuyor bir gece vakti çalar kapıyı belki
sevgi diye beklemek. Olmuyor anlaşılmamak. Sakinleşiyor gibiyim, yağmur kokusunu bir şişenin içine haps edip soluyor gibiyim. Saksafonlar çalıyor gibi sokakta. Herkes
kol kola girmiş dans ediyor gibi biraz. Soluduğum şeyin duman olduğunu fark ediyorum, neden duman olduğu ile ilgilenmek yerine, neden şuan duman soluduğumla ilgileniyorum.
Sonra bir önemsizliğe kapanıyor içim, önemsizmiş gibi sanki ben dahil her şey. Eksiliyorum, ne dünyadan ne de hayattan. Ben kendi içimi kendim yiyip bitiriyorum sanıyorlar.
Ne yaşadıysam on misli varmış diyorlar. Var diyorum, var diyerek sirtaki yapıyorum omuz omuza acılarımla, yıkılmış hayallerimin silueti ile. Uzaktan çok uzakta bir gök
kuşağı görüyorum. Koşuyorum, elimde sigaram koşuyorum. Sanki değebilsem, her şeye yeniden başlayabilecekmiş gibi seziyorum. Uyanıyorum, karşımda inci kolyeli bir kadın
kısa topuklu ayakkabılarıyla çok geçmişten gelen bir kadın görüyorum. Vals yapıyor karşımda, yalnız başına ellerinde bir adamın eli varmış gibi, vals yapıyor. Plağında
THE SECOND WALTZ çalıyor. Ağlıyor, gözlerinden inci akıyor. Bana bakıyor, ellili yıllardan kalma çantasından bir silah çıkarıyor. Yapma demiyorum, yapma dememi de
beklemiyor. Çenesine dayıyor, basıyor tetiğe, ölmüyor, bir daha basıyor, ölmüyor, bir daha bir daha ve bir daha. Mermi bitiyor, çantasını alıyor eline. Gülümsüyor bana, ve
cama doğru gidiyor. Bana bakıyor, ellerine bakıyor. Yüzündeki maskeyi çıkarıyor, yüzündeki gülümseme maskesini çıkarıp yerdeki kırık ayna parçalarından en büyüğünü
alıyor ve yüzüne tutuyor. Bakıyorum, kendimi görüyorum. Kendimi görünce ve gördüğümü anlayınca camı açıp atlıyor. Koşarak camdan aşağı bakıyorum, gördüğüm tek şey
ölemeyecek olmam. Camı kapatıyorum, kedime sarılıyorum. Gülümsüyorum, ben bu anlarda sadece yalnız gibiyim. Ve hissedebileceğim en kötü şeyi, aynı zaman da kendimi
buluyorum. Gözlerimi kapıyorum, karanlığa atlıyorum. Kabulleniyorum, kendim dahil her şeyi. Kabullenmediğim tek şey var, yalnızlık ve acı çekiyor oluşum. Ve bir silah sesi de
yüreğimden geliyor. Ardından beynimde bir yankı, bir ses, bir çığlık. '' Bitti.'' Perde kapanıyor hayatım da.