Ağlayan Kahkaha Şiiri - Erkan Tankut

Sokaklardan sürüklene sürüklene geldim eve,
Adımlarım betona değil, içimde kalan kırıntılara basıyordu.
Hava buz gibi kesiyordu nefesimi
Ama üşüten rüzgâr değil, sensizliğimdi
Anahtarı çevirdim kapı direndi
Sanki ev bile “gelme” der gibi baktı yüzüme.
Eşiğe çöktüm,
Ayakkabılarım ayağımda, kalbim yerinde değil.
Bir ben geldim…
Bir de benden geriye kalan o boşluk.

Karanlık bir odaya girdim
Işıkları yakmadım,
Çünkü içimin karanlığı evin karanlığını boğacak kadar büyümüştü.
Sessizlik sertti,
Nefesim titrek ve sessizdi
Duvarlara baktım…
Bomboş,
Tıpkı sen gidince bende kalan yer gibi.
Sorular birikti boğazımda:
Neden?
Neden ben böyle kaldım?
Neden sen bu kadar kolay gittin?

Bir sandalye çekip oturdum,
Ama oturduğum yer bile bana yabancıydı artık.
Sanki bu ev benim değilmiş,
Sanki bu hayat bana ait değilmiş gibi.
Elim masaya düştü,
Parmaklarım sensizliğin resmini çizdi masaya
Birden ağlamak geldi içimden,
Ama gözyaşlarım bile bana küs
Akmayı reddeden bir gurur taşıyorlar sanki.

"kahkahaaaaaa"
“Ne sandın?” dedim kendi kendime.
“Her giden döner mi sandın?
Her kırılan iyileşir mi sandın?
Sen hâlâ masal mı okuyorsun kendine?”

İçimde biri konuştu sonra,
Uzun zamandır susturduğum,
Gerçeği yüzüme çarpmayı bilen o sert ses
“Sen onun gidişine üzülmüyorsun tankut"
Sen kendinin nasıl bu hale geldiğine yanıyorsun”

Duvara yaslandım,
Soğukluğu yüzüme değdi.
Boşlukla konuşmak bile senden daha gerçek geldi o an.
Çünkü boşluk en azından yalan söylemiyordu.

Saat ilerliyordu,
Ama zaman geçmiyordu.
Dışarıda hayat akıyordu,
Ben ise içimde boğuluyordum.
Pencereden baktım karanlık ne kadar genişse,
Ben içimde o kadar daraldım.

Ve anladım ki,
Bazı ayrılıklar iki kişiyi bitirmez
Biri gider,
Diğeri enkazın altında uyanır.

O an, karanlığa doğru eğilip
kendime yemin eder gibi fısıldadım

Ben acıyı unutmak için değil…

Acı beni unutturmadan önce kendimi yeniden hatırlamak için ayağa kalkacağım

Çünkü bazen en büyük intikam,

Bizi bırakanlara değil…
Bizi bırakan halimize karşı güçlü kalmaktır “Sana değil… artık kendime dönüyorum.”