ağlayan bir atı hiç kimse anlamaz çünkü
bir dikiş makinesi ve çiçekli kumaşlar
porselen yemek takımları kenarı güllü
mavi pencereleri evinin, beyaz tülleri.
annenin kurumuş portakal kabukları gibi
kokusu hala üstünde, içleri bomboş şimdi.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta