Ağıt 2 Şiiri - Onur Saydam

Bir bahar vardı .çiçeklerin açtığı kışların öttüğü .benim ise çöktüğüm bir bahar
Deliliğin beni sardığı .bir çöküş ile anlamı kaybettiğim .benliğimin kaybolduğu…
Bir bahar vardı…

Uyanamadım.uyanmaya çalıştığımda yüzüme çarptı gerçeklik.insanlar bencildir
İnsanlar anlaşılmazdır…
Bilimcim doğruları karıştırdıkça.düşünceler anlamsız bir döngüye takıldı ve ben uzaklaştım

Bu doğallık bir erezyona ugradı .varlıgım topluma uyumu sağlayamadı .içim parçalandı.
Söyle bana ayna .ey Tanrım beni neden böyle bir keder ile çökerttin?
O anda bir sessizlik vardı.
Kendimin unuttugu.insanların anlamadığı . Sadece benim bildiğim bir huzur .

O huzra aşk eyledim.onu istedim.istedikçe
Daha çok bozuldum.
Bu bir karanlık değil.parçalanıştı.bir korkuydu.
Tanrı bile en muhtaç olduğun anda sessizken
Susmak istedim.ama içime attım.

Kalbim ise gökyünde agladı .ruhum nasıhat verirken devam etti.ama ben kaybettim yolu .
Bu kaybediş .digerleri ile ilgili değil.
Bu kaybediş maddiyat ile değil.
Ben kendimi anlamdıramadım.

İen sonunda fark edemedim.hayır yalan söylüyorum.fark ettim.ama kainat beni sınımak için .bu fark edişimi yanıltı.
En dipta iken .ayaga kalmak için çabalarken
Tek bir şey anladım.

İnsan sadece görmek istediğini görür.ama asla anlamaz.çünkü gerçeği bildiği halde kederden nefret eder.kendi zavallılıgı ile başbaşa kalmaktan korkar…
Aglamak istedim ruhum defalarca feryat eyledi…

Ama ben asla gerçeği görmek istemedim
İstesem bile asla ulaşamadım.
Sadece var olmaya çalıştım.
İnsanlar bile terk ederken .sadece dipe düştüğümü kaybettin demek için beklerken…

O anda kırıldığım yerde toparlanırken fark ettim.hakikati.
Benliğim yavaş yavaş toparlanırken
Dünyanın düşündüğümden daha yalnız olduğunu anladım

Sadece bir anlayış oluştu.saf bir uyanış .bir anlam .bir değişim.benliğim bunu merak etti.
Ama ben baharı izleyemedim.
Çünkü bu bir bahar değildi .
Mevsimler aynı benlikte aynı anda var
Olurken….

Sadece şiir yazdım.