Ağıt 1 Şiiri - Onur Saydam

saf bir papatya idim. Sonra kırıldım
kırıldım yakıldım öldüm büzüştüm
patladım çıldırdım anladım korktum
uzaklaştım sevdim ve yanlış yolda olduğumu gördüm
fark ettikçe insanların ne kadar bencil olduğunu
gördüm.sonra ...

sukuta erdim .okutsal sessizliğe aşk eyledim
daha fazlası için anlamsız bir koşuşturmadaydım
aşkın sarhoşluğu ile ney çaldım
ve sessizliği yankı ile doldurdum
ama dünya sessiz değildi ki? Yankı geri
gelsin

papatyam solmak üzereyken …
gürültü her yerde idi. Herkes konuşurdu
anlatırdı içi boş sözlerle.ben ise o sözleri dinlerdi
saf bir nurdan yapılmış melek ve kara küf den doğmuş iblisin
insan gibi olmadığını anladım

iblis bile kendi karanlığının saflığındaydı
insan ne kadar da bencil ve nasıl iblisten daha gaddar
nasıl melekten daha temizi olabiliyor
doğduğumdan beri aglak olan ben neden gözyaşımı
dondurdum . neden artık tek bir damla akmıyor

saflığım tembelliğim …
insan denilen varlık ne saçma bir varlık
sadece grilikte gürültü çıkarmakta
tanrım sen sessizsin .belki cevabı biliyordun
sadece cevap söylemesini istedin insanın

herkes hakikati çözdügünü sanır.
herkes anı anlatılacağını sanır
ama ne an ne den hakikat anlatılır
ben bile basit bir aynayım.

megapolün kirli suları yağmur eşliğinde akmakta
o sular kanalizasyon eşliğine denize dökülürken
ve uzaklaşırken....
insanlar suyun nedenini anladı mı ki?

belki de yavan hakikat sözlerle kendimizi kandırdık
belki de gerçeği çözdüğünü .belki de kutsal sözleri
çözdüğünü...
ama gerçek papatya solmakta
bir maske edasıyla kendini solgun göstermekte

kimisi fark etti o saflığı kimi anladı griliği
kimisi kendini kaptırdı siyahlığa
ama hakikat neydi ki?
benden başka...
saf olan da benim ama iz bırakıp solduranda…

sular nehirlere akar
nehirler denizlere
denizler okyanusa dökülürken
okyanus kirlenir mi ki?
üç beş pisliğe...

keşke insan fark etse
keşke...
... ...
..

belki de papatya solmamıştır
ama insan fark etmemiştir
hala