Ağırlık Şiiri - Ersin İlhan

Zaman geçmez,
yerleşir.

İnsanın içine
sessizce
bir ağırlık gibi.

Bazı anlar vardır,
dokunulmamış kalır;
bir ses,
bir bakış,
yarım bırakılmış bir cümle
yıllar boyu aynı yerden sızar.

Evler eskir,
duvarlar çatlar,
ama hafıza
hep aynı fotoğrafı
taşır içinde.

Çocukluk,
geride kalan bir yer değil;
içimize doğru
büyüyen bir boşluktur.

Annemin sesi
bir gün bana yetmedi,
babam sustu
ve sessizlik
ilk kez ağır geldi.

Aşk,
çoğu şiirin sandığı gibi
bir yangın değildir;
sönmeyen bir izdir,
dokundukça acıtan.

Kaybetmek
bir an değildir.
Alışmaktır.
Ve alışmak
en derin yaradır.

Gece,
insanın kendine
yakalandığı yerdir.
Kimse bakmazken
hafıza konuşur.

Ölüm,
bir son değil;
taşınamayan her şeyin
adıdır.

İnsan yaşadığını
mutlu olduğu anlarla değil,
taşıyabildiği
ağırlıkla ölçer.