Bir insanı ağır ağır kaybettim ben.
Önce sesini unuttum, sonra yüzünü.
Her gece bir eşyasını çıkardım kalbimden.
En son gülüşü kaldı, O en zoruydu.
Kapımı çalan yok artık, ama her gece.
Senin ayak seslerin dolaşır içimde.
Gitmek kolaydı elbet, sen gittin...
ama ben de kalmak, o daha kötüydü.
Kayıt Tarihi : 22.11.2026 14:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!