Ağabeyim İbrahim Haluk'a

Göçtü bu fânî cihândan bir emîn yâr-ı vefâ
İbrahim Haluk idi adı, özü sabr u safâ

Ağabeydi; gölgesinde büyürdü gönlüm rahat
Şimdi sensiz her nefesim yüklü ah u ibtilâ

Bir bakışı yol gösterir, bir sözü sükûn idi
Sessiz kaldı hâne şimdi, sustu meclis, sustu râ

Fanî dünya aldı senden emânet vakt-i kader
Ne çâre, yazılmış bu hicrân levh-i kazâ

Ardında evlâd gibi kardeşin kaldı yetîm
Duâ oldu her kelâmım, gözyaşım oldu duâ

Ey giden ağabeyim, bil unutulmaz adın
Her Fâtiha bir kandildir sana arş-ı a‘lâ

Yâ Rab, rahmetinle sar İbrahim Haluk kulunu
Kabrini pür-nûr eyle, mekânı cennet ola