Afrika Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Sınırlarımı cetvelle çizilmiş bir harita gibi ihlal eden işgalci bir devletsin ana yurdumda.
Dört tarafım kuşatılmış, mülteciyim kendi içimde;
Kaçacak bir limanım yok, gemilerim ise çoktan yakıldı o meşhur kıyılarda.
Söylesene; Paris’in soğuk kararları mısın, Madrid’in hırsı mı, yoksa Lizbon’un kibri mi?
Hangi masada paylaştın ruhumu, hangi fermanla sömürdün bu toprağı?

Ben, 15. yüzyıldan beri kıyılarını koruyamayan o yorgun Afrika...
Sen ise bir apartheid rejimi gibi çöktün ömrüme;
Gözlerimin rengini, dilimin rüyalarını, ruhumun elmas madenlerini talan ettin.
Giderken arkanda sadece çatlamış topraklar, dilsiz ağıtlar ve yaslı bir halk bıraktın.

Oysa ben 1980’lerde o büyük isyana başkaldıran, sarsılmaz o adamdım;
Sankara kadar korkusuz, Mandela kadar sabırlı, çöller kadar yıkılmazdım.
Seninle bir ittifak kurmuştuk, aynı cephede emperyalizme karşı çarpışacaktık;
Sırtımdaki bu ayazın, üzerine güneş batmayan bir imparatorluğun ihaneti olduğunu çok geç anladım.

Şimdi sen fethettiğin bu enkazla, kuruttuğun bu nehirlerle gurur duyabilirsin;
Ben ise kendi küllerimden, o külleri savuran Harmattan rüzgârlarından yeniden doğacak o isyanın peşindeyim.
Kıyılarım belki hala yorgun, limanlarım hala ıssız ve derin,
Ama unutma; hiçbir işgal, kalbin yerli halkı diz çökmeden sona ermez,
Ve hiçbir sömürgeci, yıktığı kalpten helallik alarak o toprağı terk edemez.