Afrika Şiiri - İbrahim Tunçkaya

Sen Ağustos
Akşamın kızılında 
Yalnızlığın en koyusunda 
Ben Şubat 
Hep eksik
Zemheriyim üstelik
Bak bahar gelmiş
Her yer yeşillenmiş
Ahh, ahh
Çöl bir yanım
Kurak yanım
Bir yanım hep Afrika
...
Utandı gün
Utandı bakmaya
Akşama rezil karanlık çöker
Hangi dağ gölgesini terk eder
Hangi kuş küser uçmaya
Yitirdiğim insanlıktı
Siyah tenli çocukların esmer gülüşü
Ahh, ahh
Dert bir yanım
Güz bir yanım
Bir yanım hep Afrika 
...
Kurtlar sofrasında kuzular
Yıllanmış şarap
Kanla sulanmış topraklar
Ekinde taze başak 
Bayat sofralarda
Uslarında ekmekle çocuklar
Büyük denizlerde 
Küçüklüğü umutsuzluğun
Y o k s u l l u ğ u / M e r h a m e t i n
Az gelişmiş ülkelerde
Çok gelişmiş hırsızlar 
Petrolde 
Uranyumda
Civa'da
Ölüm kusan arsızlar
Ahh, ahh
Kan bir yanım
Göç bir yanım
Bir yanım hep Afrika
…
Küçük pazarlar 
Büyük hayallerin batağıdır
Ve boğuldu insanlık bir kaşık suda
Yüksek rakımlı silahlar
Alçak ihanetlerin yatağıdır
Kimi hasret bir damla suya
Kimileri cafe de flore de kahvaltıda 
Elim çatlak ayağım çıplak 
Yüzüm kapkara...
Üstelik gün ortası mum ışığında 
Ahh, ahh
Tütün yanım 
Yanan yanım 
Bir yanım hep Afrika…!