Afrika Şiiri - İbrahim Tunçkaya

Sen Ağustos
Akşamın kızılında 
Yalnızlığın en koyusunda 
Ben Şubat 
Hep eksik
Zemheriyim üstelik
Bak bahar gelmiş
Her yer yeşillenmiş
Ahh, ahh
Çöl bir yanım
Kurak yanım
Bir yanım hep Afrika
...
Utandı gün
Utandı bakmaya
Akşama rezil karanlık çöker
Hangi dağ gölgesini terk eder
Hangi kuş küser uçmaya
Yitirdiğim insanlıktı
Siyah tenli çocukların esmer gülüşü
Ahh, ahh
Dert bir yanım
Güz bir yanım
Bir yanım hep Afrika 
...
Kurtlar sofrasında kuzular

Yıllanmış şarap

Son model arabalar
Elinde taze başak 

Bayat sofralar
Uslarında ekmekle çocuklar

Büyük denizlerde 

Küçüklüğü umutsuzluğun
Y o k s u l l u ğ u / M e r h a m e t i n
Az gelişmiş ülkelerde

Çok gelişmiş hırsızlar 

Petrolde 

Bor'da

Civa'da

Ölüm kusan arsızlar

Ahh, ahh

Kan bir yanım

Göç bir yanım

Bir yanım hep Afrika
...

Küçük pazarlar 
Büyük hayallerin batağıdır

Ve boğuldu insanlık bir kaşık suda

Yüksek rakımlı silahlar

Alçak ihanetlerin yatağıdır
Kimi hasret bir damla suya
Kimileri cafe de flore de kahvaltıda 
Elim çatlak ayağım çıplak 
Yüzüm kapkara...
Üstelik gün ortası mum ışığında 
Ahh, ahh
Tütün yanım 
Yanan yanım 
Bir yanım hep Afrika…!