Af Şiiri - Ahmet Eseber

Aynı gece gibiydi günahlarım,
Bardağın dibine çöken tortuya inat.
Çıka geldi ışık deryası af dileyen seslerle beraber,
Zeytin dalı uzattı bana.

Gün ışrken buldum kendimi.
Düşle karışan gerçek,
Koşuşan rüzgarla değdi tenime.
Gerçek sadece gerçek kaldı geride,
Durulaşmış düşüncelerimde.

Mavi gök yüzünde,
Beyaz pamuk gibiydi bulutlar.
Ve göçmen kırlangıçlar kanat çırpıyorlardı,
Havayı ısıtan güneşin çoşkusuyla.

Hoş çok hoştu gerçekten,
Gerçekle tanışmak,
Geri dönülmez sanılan yoldan dönerek.