Adsız Şiir Şiiri - Erdal Sezgin

Erdal Sezgin
38

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Adsız Şiir

Sensizliğin kışında,
Kar tanesi bile sen kokuyordu.
Kardan değil yüreğim,
Sensizlikten üşüyordu.
Daldaki son yaprak,
Yalnızlığa inat,
Kışa gülümsüyordu.

Bir yaprak olmalı insan,
Kışa meydan okuyan,
Ya da bir kar tanesi,
Suya ellerini uzatan.

Geceler sensiz daha kara,
Karanlığından utanıyordu.
Işık karanlıkta bir yara,
Gece yırtılıp kanıyordu.

Bin renk olmalı insan,
Karanlığa karışan,
Ya da bir ışık,
Geceyi kanatmayan.

Koynumda aşk şiirleri,
Senin adını anmayan,
Çalıp gitti bir sokak serserisi,
Aşktan anlamayan.

Şiir olmalı insan,
Seni yaşamalı okuyan,
Ya da bir serseri,
Aşkı kaldırımlara dokuyan.

Ezgilerinde yoktun Farjad’ın
Peşine düştüğümde notaların,
Nerden bilebilirdi Moyes,
Senden Sonra Ben,
İçindeydim romanların.

Farjad olmalı insan,
Keman çığlığında adını çağıran,
Ya da Moyes yazmalı,
Son sayfasında gözlerin gözlerimde,
Bir roman.
2018

Erdal Sezgin
Kayıt Tarihi : 14.9.2019 21:07:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!